OSMANLICA ŞİİR ÖRNEĞİ

 

OSMANLICA ŞİİR ÖRNEĞİ

Aciz kaldım zâlim nefsin elinden,
Şol dünyanın lezzetine doyamaz,
Eğnine almıştır gaflet gömleğin,
Ömrün gelip geçtiğini bilemez.

İlâhi gaflet gömleğini giyene,
Müslüman dermisin nefse uyana,
Kazanıp kazanıp verir ziyana,
Hak yolunda bir pula kıyamaz.

Sağlığında âyet hadis nesine,
Son deminde muhtaç olur nesine
İletip koyacaklar makberesine,
Oğlum kızım malım kaldı diyemez.

İlâhi miskince âdem oğlanı,
Varıp tutmaz bir Mürşidin elini,
Helal haram kazandığı malını,
Ele nasib eder kendi yiyemez.

İlâhi gafletten uyar gözümü,
Dergâhında kara etmeye yüzümü,
Yûnus eydür gelin tutun sözümü,
Dünya seven ahireti bulamaz.

Yûnus EMRE

 

 

AZİM

Sa’dî o bizim Şark’ımızın rûh-i kemâli,

Bir ders-i hakikat veriyor, işte meâli:

“Vaktiyle beş on kâfile sahrâya düzüldük;

Gündüz yrüdük hep, gece bir menzile geldik.

Çok geçmedi, baktım, bir adam hâsir ü hâib

Koşmakta… Meğer eylemiş evlâdını gâib.

Biçâre gidip haymelerin hepsine sormuş;

Bir taş bile görmüşse, hemen oğluna yormuş.

Âvâre peder, nerde bulursun onu! Derken…

Gördüm ki ciğer-pâresinin tutmuş elinden,

Lebrîz-î meseret geliyor bizlere doğru,

Taşmış da gözünden akıyor şimdi sürûru!

Yaklaştı şütürbâna nihayet, dedi yekten:

“Evlâdımı buldum… Nasıl amma? Onu bilsen…

Karşımda ne görsem, o! Dedim geçmedim aslâ.

Aldatsa da tahminimi binlerce heyûlâ,

Azmimde fütur eylemedim, ye’si bıraktım… Mâdâm ki dünyâdadır elbet bulacaktım…

Kumlarda yüzüp, zulmetin a’mâkına daldım;

Hep rûh kesildim… Ne boğuldum, ne bunaldım.

Tevfik-i ilâhî edip en sonra inâyet,

Gördüm gözümün nûrunu karşımda nihâyet.”

İm’ân ile baksak oluyor işte nümâyan,

Mehmet Akif ERSOY

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir